
ادامه پست«مطالعه»
وضعیت مطالعه کتاب و نشریات در کشور ما با اوصاف فوق چندان رضایت بخش نیست و طبعا" شهرستان ما که در بن بست هم فرهنگی(نبود هرگونه مرکز آموزش عالی ) و هم ازلحاظ جغرافیائی(نبود راههای مواصلاتی) ،قرار گرفته وضع بسیار بغرنج تر است .
شمارگان روزنامه هائی که در شهر به فروش می رسد اصلا" قابل ذکر نیست و تعدادکسانی که به همین کتابخانه محقر مراجعه می نمایند خود گویای همه چیز است و امروز استفاده از اینترنت و فضای مجازی در سطح جهان به سرعت در حال پیشرفت است ولی مقایسه تعداد کاربران و سرعت آن با دیگر جوامع باز نشان از فاصله بسیار ما با دیگر جوامع است .
یک سایت عنوان نموده بود سرعت اینترنت در ایران چندین هزار بار از ژاپن پائین تر است و شهر ما نیز به همین ترتیب از شهرهای توسعه یافته عقب تر .پایین بودن تعدادکاربران اینترنتی و هزینه بالائی که باید مراکز خدمات اینترنتی یه مخابرات بابت پهنای باند بپردازند باعث شده توان افزایش سرعت نداشته باشند.که خود در کاهش رغبت به استفاده از فضای مجازی بسیار موءثر است .
با تفسیر فوق در سال 84 بصورت تفننی وبلاگ حاضر را شروع کردم و مطالبی نوشته و پس از مدتی آنرا بر می داشتم هر چند مشتریان بومی نداشته و نمی خواستم همه فهم شود . در دو سه ماه گذشته به نحوی بحث این وب بر سر زبانها افتاد و بیشتر هم از آنجا نشاءت می گرفت که پدیدهء نو و جدیدی به حساب می آمد .
این مطلب با اظهار نظرهای متفاوت روبرو شد: هر کسی ازظن خود شد یار من.
جالبه که هر کس بعلت عدم آشنائی با دنیای مجازی برای خودش برداشتی داشت و جای تعجب هم نیست کسی که اصلا" در عمرش حداقل 20 ساعت هم به وبلاگها سر نزده است با دیدن مطلبی فورا" با ذهنیات خود تطبیق و به داوری بپردازد حال این داوری چقدر با نظر نویسنده تطابق داشته باشد خود جای بحث است اگر نگویم در تضاد کامل !!(البته حساب تعدادی از کاربران که سابقه دارند جداست)
مطلبی که خیلی جای تاءمل داشت سفر نوشتی با عنوان«بیشه را دریابید» بود که هر کس برداشتی خاص داشت وآنچه در ذهن داشت و نمی توانست فاش بگوید از این مطلب استفاده و منویات خودش را با آن تفسیر می کرد در حالی که صرفا" یک مطلب رئالیستی و بدون قصد ومنظوری خاص بود.ودیگری آپدیت کردن وب با یک مطلب کهنه که با اتفاقی جدید همراه شده بود زمینه ناراحتی فراهم ساخت .و جالب تر آنکه یکی از دوستان لااقل صبر نکرده بود صفحه کاملا" باز شود و با خواندن چند سطر اولیه به اظهار نظر پرداخته و بافته بود آنچه در خیالش قبلا" جا خوش کرده بود.
اما اصل مطلب، در ایران بنا به آمار های مختلف حدود 10 میلیون کاربر اینترنت داریم که به تناسب باید در این شهرستان 10هزار نفر کاربر داشته باشیم ! ولی خوشبینانه بگوئیم به صد نفر هم نمی رسد! وتعداد افرادی که در سایت فقط« بلاگفا» اقدام به ساخت وب نموده اند بیش از یک میلیون نفرند و سایر سایت ها بجای خود.
در این شهرستان تعداد وبها به 10 تا هم نمی رسد ! چقدر فاصله داریم. پس برای اینکه این ظرفیت را گسترش دهیم و بتوانیم زمینه ای فراهم نماییم که فرزندان و آیندگان بهتر بتوانند از این موهبت ارزشمند(اینترنت) استفاده کنند باید نواقص را تحمل, بدخلقی بنده و دیکران در نوشتن را پذیرا و چشم بر کوتاهی ها بسته و اندک خوبی چنانچه یافت شد با میل و رغبت بپذیریم .
کمال سر محبت ببین نه نقص گناه که هر که بی هنر افتد نظر به عیب کند.