"دو دسته از انسانها هیچ وقت به زندگی طبیعی خود باز نمیگردند...
آنهایی که به جنگ رفتند و جنگیدند
آنهایی که عاشق شدند....!!!!"

اما من!
چند بار جنگ رفته ام

چندین برابر طبیعی نیستم!
شاید هم خودم نمی دانم.
البته می دانم مثل خیلی ها نیستم
نمی توانم باشم!

می دانم

فرود مطلقا" ممنوع ست

در فرودگاهی فقط در آن پرواز انجام می شود

کـــــــــــــــــــــــــــربلا

هیچ پروازی هم به پرواز افسانه ای 61 نمی رسد

ما با آن 72 دنیا فاصله داریم...

دیروز فکر می کردم

تا بزرگ شدن راه بزرگی در راه است

حالا به پسین عمر می اندیشم و می خندم به گذشته!

کاش کوچک مانده بودم

لبخندم لااقل معنی خودش داشت

به تو نگاه می کردم تو را می دیدم

 در وجود دوستم دیگر دنبال اصلش نبودم

من هم وقتی  می خواستم تو را

مکث نمی کردی

کاش در همان گذشته مانده بودیم

آری کاش همه  کوچک مانده بودیم...

نه او من را می شناسد و نه من او را!

اطمینان دارم چنگی که به روح هم می زنیم
هیچ عمدی با خود ندارد
صبر می کنیم
نگاه می کنیم
روئیدن گل سرخ دیدنی است
در گودی زخم های روح، بی گمان!
در گذرگه زمان.

کاش همه می دانستیم تنهائی مرگ آور است تا همراه هم می شدیم...
توفیق دیگری را توفیق خود می دانستیم و لذت موفقیت جمعی را بهتر درک می کردیم تا توفیق شخصی!