ارتفاع دلم

دیرگاهی است از دریا پست  افتاده است

و  موج نگاهت که بر تنم می رقصد

مرا بسنده است.


همیشه در زیر موج نگاهت می مانم

گو که بر ریشه ها ی خشک دلم

هیچ گاه شبنمی هم ننشیند!