سر زدن به وب هایی که حرفی می گویند و از کنج چشمت دلبرانه به دلت می نشیند کم نیستند و تعداشون بر مزید باد لیکن کم هم نیستند وب نویسانی که کوهی از غم و اندوه و یاس از قاب چشمانت بر مغزت می نشانند تا تو هم مایوس و مهجور بمانی و نگاهت به آسمان باشد شاید ببارد ، شاید هم قضایی کار شوکرانی کرده چون خیل عظیمی که ماندگاری را نه به اختیار بلکه به اجبار تسلیم شدند تو هم به کام خویش دعوت نمایند!

نمی دانم چرا  در این دنیا با این عظمت و بزرگی  خود را به رویاهای حداقلی منگنه می کنیم که با اندک مانعی با سر به زمین آمده و خود و دنیای دیگران را بر هم ریخته ؛ آش و لاش می نماییم؟

دنیا با این آسمان بزرگ و فراخ با این همه زیبایی و قشنگی بهتر نیست خود را به رویاهایی بزرگ و بلند گره بزنیم تا گامهایی استوار و بزرگتر برداریم و  حداقلی ها خود را بی زحمتی تسلیم  ما شوند....

بزرگی چه خوب و زیبا گفته است:

فقط روياهاي بزرگ مي‌توانند روح انسان‌ها را به حركت درآورند.

آری وقتی رویاهایت بزرگ شد فکرت هم بلند و تلاشت هم دوچندان خواهد شد . دیگر منتظر دستی نیستی که از غیب برون آید, می دانی نیروی غیبی در اندرونی خودت نهفته و لازم است قدم فراتر نهاده و زندگیت را بجوشانی. لازم نیست در گرانمایه ی انسانی خودت در لای کلمات نا میمون به کسی که فقط زرنگی و پررویی به خودش پیش کش کرده و چند روز عنوانی یدک می کشد به تاراج دهی. وقتی خودت شناختی و روحت بزرگ شد دیگر پشت و پس میز نمی بینی به حفظ شخصیت گرانمایه ی نوع انسانی و فرداهای دورتر می اندیشی . کم سراغ داریم کسانی که در این مدت اخیر بزرگی نوع انسان را بی شرمانه ذلیل و خوار کرده اند؟و بزرگانی هم می بینیم که کرامت خود و انسان را ارج نهاده با بزرگ منشی به انسان فخامت و ارجمندی هدیه نموده اند.

بهتر که درخت زندگی پر از پرندگانی کنی که نشستن را برنتابند و صدای خواندنشان تو را به خوبی ها و بزرگی ها و انسانیت هدایت نمایند.کاش نوجوانان و جوانان بیشتر به این می اندیشیدند و از لاک خود به بیرون می پریدند دیگر غم  سیاه مخدره های مرگ آور نداشتیم؛ دیگر کسی به راحتی نمی توانست کرامت انسانی را در پای دریوزگان خود شیفته قربانی کند . انرژی و نشاط و سرزندگی و بالندگی به تماشا می نشستیم.